Een monoloog
gegraven uit de stilte.
Mei. Opa’s verjaardag.
Het jaarlijkse familiefeest: zijn acht kinderen rond de tafel. Mijn moeder was er één van.
Het begon netjes: complimenten over hoe we gegroeid waren, tante Wen haar dikke smakkerds, een aperitiefke en nog eentje en nog eentje en…
Dan barstte het los. Nog voor mijn neven sigaretten konden pikken, galmden vijf zussen in koor liederen, gedichten en minutenlange theaterteksten. Vuurwerk van woorden. Zelfs mijn moeder – doorgaans braaf – werd een furie. De molen trilde van leven.
En daarna, altijd vader achter het stuur. Waarom toch?
Opa had medailles, hij had gevochten in 'den oorlog'. Voor een kind zoals ik genoeg om de fantasie te laten razen. Nieuwsgierig durfde ik vragen:
Hoe was dat? Heb je iemand zien sterven? Heb je zelf geschoten?
Zo luid als er werd gelachen, zo hard werd dan gezwegen. Geen oorlogsverhaal in dat vat vol herinneringen en toneel.
Als kind voelde ik het, er was iets...
Een stilte.
Het liet me nooit los. Tientallen jaren na opa’s dood begon mijn tante Lies te schrijven. En ik begon langzaam met haar mee te graven…
Bart Geraets,
één van de 25 kleinkinderen van Thies
Onze opa, Thies Van Esser - Thies De Mulder
Wat zestig jaar zweeg
Luister naar Thies zijn verhaal. Hij moet je nog iets vertellen. Over moed en angst. Over menselijkheid in tijden van waanzin.
Jezelf blijven is verzet
Hoe blijf je mens als alles om je heen ontmenselijkt?
De grootste verzetsdaad? Jezelf blijven!
Wat hij meedroeg
Hoe kan Thies in oorlogstijd toch leven in vrede?
Hoe kan hij in vredestijd de oorlog uit zijn hoofd bannen?
Dit verhaal blijft reizen
Naar scholen, erfgoedplekken, cultuurhuizen. Want vergeten is geen optie.
Reacties op het stuk
'Ik had op een moment letterlijk tranen in de ogen'
Mauro was vrijwillige cameraman op de try-out van 7 maart 2026. Zijn reactie was mijn besef dat Jongeren niet zo maar onbezorgd opgroeien en dat een verhaal van 100 jaar oud ook hen raakt.
Katrijn kreeg kaarten cadeau van de première en stuurde dit whatsapp bericht naar haar gulle schenker
'Ik herkende pap in het spel. Ik ben diep ontroerd.'
Bart (auteur) bracht het verhaal aan zijn tante Wen tijdens haar palliatieve zorgen op 6 oktober 2025. Ze overleed twintig dagen later.
'De mooie taal, de sobere doch sprekende enscenering, de soundscape, en niet in het minst het waarachtige acteren…
We werden diep geraakt.'
spontane mail na de voorstelling op 10 mei 2026